วันศุกร์พี่เปิ้ลแอบขี้เกียจเลยลาพักร้อนอยู่บ้าน 555 เชื้อไม่ทิ้งแถวจิงจิง

แต่แบบว่าพอลาพักร้อนก็ไม่อยากอยู่บ้านซะงั้น อะนะคุณพี่ขา

เลยมาชวนปุ๊กไปแพลทตินั่ม ฮ่าฮ่าฮ่า ไปแน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวนี้แบบว่าขี้เกียจอยู่บ้านเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง

ขอให้ได้ออกจากบ้านเถอะไปหมดแหละ ไม่รอช้าพี่เปิ้ลมาปลุกปุ๊บก็ไปอาบน้ำปั๊บ

พี่เปิ้ลก็นั่งกินข้าวรอ เป็นพี่ที่ดีจังเลย

ตอนไปพี่เปิ้ลขับรถไปส่งแม่ที่ร้านก่อนอะ  มอบโล่ลูกเด่นกะพี่ดีเด่ให้ไปเลย

ไปถึงแพลตทินั่มก็ประมาณเที่ยงอะ

เริ่มเดินกันตั้งแต่ชั้นบนสุดก่อนเลย เดินแบบว่าทุกตารางนิ้ว แรกแรกเดินกันละเอียดยิบ

เล็งของไว้เต็มไปหมด กะว่าเดินไปเรื่อยเรื่อยเดี๋ยวใกล้ใกล้กลับแล้วจะมาซื้อ

ขอดูของก่อน เดินกันจนเมมโมรี่เต็ม 555 แบบว่าถ้าให้เดินกลับไปซื้อก็เดินไม่ถูกแล้วอะ

ของมันเยอะไปหมด เดินไปเดินมาเริ่มเดินไปเรื่อยเรื่อย ไม่ค่อยละเอียดแล้วอะ

แบบว่าเริ่มปวดหัว ของมันเต็มไปหมด แต่ก็สนุกดี เดินไปเดินมาพี่เปิ้ลเริ่มเมื่อย

ด้วยอายุที่มากอยู่ ก็แก่กว่าปุ๊กตั้ง 12 ปี แถมหนีลูกมาเที่ยวกะน้องอีก 555

กรรมเลยตามทัน ที่จิงไม่ช่ายหรอก แบบว่าใส่รองเท้าที่มันมีส้นนิดนึง

ปุ๊กเลยต้องเปลี่ยนรองเท้าด้วย แล้วก็เดินกันต่อ แต่ปุ๊กเดินก็ไม่เมื่อยนะ

พี่เปิ้ลเลยบอกว่า "ปุ๊กแกนี่อึดจิงจิงหวะ "ก็เด็กมันอึดอะ  พ่อเลี้ยงด้วยลำแข้งตลอดอะ  อะล้อเล่น

ก็ไปฝึกเดินทางไกลจากการเดินป่าอะ แค่นี้ชิลชิล แถมในแพลทตินั่มก็เย็นจะตาย

เดินดูของไปเลยเลย ก็เริ่มจะกลุ้มอะตัวเองจิงจิงเลย

แบบว่าเจอของราคาถูก และถูกใจแต่ไม่มี size อะ แบบว่าขนาดที่ใหญ่ที่สุดในร้าน ปุ๊กยังใส่ไม่ได้เลยอะ

ไม่เข้าใจว่าเดี๋ยวนี้คนเราตัวเล็กลง หรือว่า ปุ๊กตัวใหญ่เกินไปหว่า กลุ้มอะ

และก็กลุ้มอีกครั้งเมื่อเจอรองเท้าแตะน่ารักดี หามานานแล้ว  เจ้าของร้านบอกว่าเหลืออยู่สองคู่สุดท้าย

พอลอง อะใส่ไม่ได้อีกแล้ว นี่มันเบอร์ 37 แต่ปุ๊กใส่เบอร์ 38 กรรมจิงจิง

แล้วก็ได้ซื้อของชิ้นแรกในแพลทตินั่ม นั้นก็คือ แต่นแต้นนนนนนนนน

กาลเกงยีนส์ขาสั้น ซื้อตัวเดียวแต่ได้ในราคาส่ง เพราะว่าไปแปะกะเด็กคนนึงเค้าซื้อยีนส์เหมือนกัน

แต่เค้าซื้อสองตัว เลยเอามารวมกัน ได้ราคาส่งทั้งคู่ มีความสุขจังเลย ได้ซื้อของในราคาถูก

แต่ก็มาเศ้ราทีหลัง เพราะซื้อมาก็ยังไม่ได้ใส่ ก็โดนพี่ปุ๋มเอาไปใส่ก่อนเลย

เพราะจะไปเที่ยววันเสาร์พอดี เสียใจนะเนี่ย

อะไรเอ๋ยคนซื้อไม่ได้ใส่ คนใส่ไม่ได้ซื้อ ก็กางเกงของปุ๊กไง เฮอะเฮอะ

พี่ปุ๋มนี่พี่สาวที่แสนดีจิงจิงเลย

พี่เปิ้ลก็ซื้อเสื้อไปสองตัว และซื้อมาฝากพี่ปุ๋มตัวนึง

สงสารไงไม่ได้ไปด้วยกัน มัวแต่ขยันทำงาน พวกเด็กนอกคอก เอานิสัยแม่มาเต็มเต็ม

กลัวอย่างเดียวอะดิ ว่าจะขี้บ่นเหมือนแม่ 555 แต่ไม่ต้องกลัวแล้ว เพราะว่าขี้บ่นเหมือนกันเลย

เศร้าอะ  ตอนนี้มีแม่สองคนในบ้าน  (แม่ค่ะปุ๊กล้อเล่นอะนะ ใครจะกล้าหือกะแม่อะ)

รวมรวมแล้วก็เดินกันไปหกชั่วโมง บ้าไปแล้ว แต่สนุกดี เพราะว่าไปกะพี่เปิ้ลเลยไม่ค่อยเสียตังเลยอะ  ออกให้ตลอด น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยพี่เรา

ชอบจังวันหลังไปด้วยกันอีกนะ  ลาพักร้อนบ่อยบ่อยนะ จะรอนะ

พอกลับบ้านก็แวะไปกินมนต์นมสดด้วอะ แบบว่ากินอย่างเยอะ แถมซื้อไปฝากพ่อกะแม่ด้วย

อร่อยจัง ตังค์อยู่ครบ เข้าสโลแกนจิงจิง

กลับถึงบ้านก็เกือบเกือบสองทุ่ม พี่เปิ้ลมาส่งที่บ้านแล้วก็รีบกลับบ้านไปดูแลลูก ฮ่าฮ่าฮ่า

บ้านไกลกันโคตรโคตร  ถัดไปสองซอยเอง

พอกลับถึงบ้านพลังงานหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำไรเลย ได้แต่นอนดูทีวี ยังอุตสาห์อะคนเรา

แต่ก็มีความสุขดี  กะวันทั้งวันที่ไม่ได้อยู่บ้าน เที่ยวตลอดอะนะ

"ปุ๊กเธอช่างเที่ยวจิงจิงนะ ขนาดอายุเท่านี้นะเนี่ย "  คำพูดของพ่อตอนขอไปเที่ยว  ก็ให้มันรู้ซะมั้งลูกใครค่ะ

แต่ก็ให้ไปเที่ยวทุกที ขอบคุณจิงจิงค่ะที่เข้าใจลูกสาวคนนี้ รักครอบครัวที่สุดเลยอะ

 

 

ปล.พี่เปิ้ลจนไปเลยดิเลี้ยงน้องสาวคนนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าลืมนะเรามีนัดไปช๊อปสำเพ็งกันอีก ตอนหยุดพักร้อนครั้งหน้า

ปล.ปุ๋มปิ๋มเธอนี่ไม่ไหวนะเนี่ย ตบกางเกงน้องสาวไปต่อหน้าต่อตา 

 

 

 

เมื่อวานปุ๊กไปสยามกะเหมี่ยวมา  เฮอะเฮอะแบบว่าเหมี่ยวโทรมาชวนตอนบ่ายสองกว่ากว่า

ตอนนั้นกำลังช่วยแม่ขัดพื้น ทำความสะอาดบ้านอยู่เลย

แบบว่าต้องทำงานแลกข้าว ทำงานแลกเงิน

อยู่บ้านเฉยเฉยไม่ได้ ต้องทำงานซะหัวปรักหัวปรำ

เพื่อบางสิ่งบางอย่าง ฮ่าฮ่าฮ่า

พอเหมี่ยวโทรมาแบบว่าบอกว่าคงจะไปถึงประมาณ สองชั่วโมง

เพราะว่าต้องอาบน้ำก่อน แบบว่าตัวเหม็นโคตร

ตอนทำงานแบบว่าเหงื่อออก เพิ่งรูว่าอาบเหงื่อต่างน้ำเป็นไงก็คราวนี้อะ

แต่แบบว่าไปถึงสยามไม่ถึงสองชั่วโมงอะ

ด้วยการอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

สระผมด้วยนะยังแค่ครึ่งชั่วโมงเอง แบบว่าวันนั้นไม่ได้แต่งหน้าเลยอะ

ขนาดแป้งยังไม่ได้ทาเลย 555 แบบว่าโทรมโคตร

ด้วยความที่กลัวเหมี่ยวจะรอนาน เป็นเพื่อนที่ดีป่าวหละ

ก่อนออกจากบ้านแม่แอบบ่นด้วยอะ ว่า "เช้าเช้าหละไม่โทรมาชวน เย็นเย็นหละโทรมา"

พอไปถึงสยามแบบว่าไปส่งกระจก

พระเจ้าช่วย ไหงหน้าซีดอย่างนั้นหวะ

เลยต้องทาแป้งหน่อยนึง ขอนิดนึงเถอะ

เหมี่ยวบอกว่ามันอยากได้รองเท้ากับกระโปรงสอบ ส่วนปุ๊กกะจะไปซื้อกระโปรงสอบกะเสื้อนิสิตใหม่อะ

เพราะว่าเสื้อตัวเก่าใส่ไม่ได้แล้วอะ อ้วนขึ้นจนเสื้อมันจะระเบิดเวลาใส่อะ

เศ้ราอะเสียดายเงิน เอาเงินไปเที่ยวดีกว่าอะ

แต่ระหว่างเหมี่ยวเดินดูรองเท้า ปุ๊กก็ใช้เงินไปแล้วอะ

เงินหมดไปกะของกินเป็นจำนวนมาก เฮออออออออออออะ

โดยรวมแล้วเงินหมดกะค่าของกินเท่าเท่ากะค่าซื้อเสื้อผ้าเลยอะ

กลุ้มนะเนี่ย  ใครมีวิธีช่วยบอกหน่อยดิว่าทำยังไงถึงจะกินไม่เยอะ

จะได้ผอมผอมและมีเงินเหลือเก็บ

จะมีวันนั้นไหมอะ

 

 

 

ปล. คิดถึงเพื่อนเพื่อนทุกคนนะ  รักนะจุ๊บจุ๊บ

สงกรานต์ปีนี้ทำไมมันน่าเบื่อจังเลย  แบบว่าเหงาเหงายังไงม่รู้

ไม่มีอะไรทำเลย ขนาดเพิ่งจะผ่านไปวันแรกนะเนี่ย

แบบว่าอยู่บ้าน แล้วก้แห้งคาบ้านไปตามระเบียบ

เบื่ออะไรเช่นนี้

วันแรกผ่านไป เวลาก็เดินไปเรื่อยเรื่อย

ปุ๊กก็เหี่ยวไปเรื่อยเรื่อย

แต่สิ่งนึงที่สงกรานต์ทำให้ประหลาดใจคือ

เนทเร็วหวะ สงสัยคงจะไม่มีใครเล่นเท่าไร

เค้าคงไปเที่ยวกันหมด มีความสุขกันถ้วนหน้า

วันนี้ดูอัพอะไรไร้สาระ อัพถึงความน่าเบื่อ เพราะไม่มีอะไรจะทำ

แบบว่าถ้าร้านขายของทำเค้กเปิดสงกรานคงจะไปซื้อของมาทำขนมแล้วอะ

แต่มันดันปิดช่วงสงกรานต์ซะนี่ เซรงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงอะ

เลยตั้งใจว่าถ้าหลังสงกรานต์เมื่อไรจะทะขนมแน่นอน

มีเมนูที่จะทำแล้วด้วยอะ

นั่นก็คือ ไวท์ช๊อคโอรีโอมูสเค้ก ชื่อดูไฮโซดี แต่วิธีทำง่ายอะ

ทำเสร็จแล้วมีคนจองจะกินเพียบ ดีใจหวะ ฮ่าฮ่าฮ่า

รับรองคนกินตายเกลี้ยง สะใจจัง

 

 

ปล.ไม่รับประกันคุณภาพสินค้าอีกตามเคย ฮ่าฮ่าฮ่า

 

 

อะเจ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ในที่สุดวิญญาณแม่ศรีเรือนก็เริ่มเข้าสิงปุ๊กซักกะที

ฮ่าฮ่าฮ่า อึ้ง ทึ้งเสี่ยวไปเลยดิ

หลังจากที่เริ่มอยากทำขนม ในที่สุดก็ได้ทำแล้ว

ขนมชิ้นแรกที่ทำ แต่นแตนแต๊น

 

บลูเบอร์รี่ชีสพาย

 ได้ฤกษ์ไปซื้อของวันเสาร์ที่แล้ว

ซื้อของทำบลูเบอร์รี่ชีสพายที่พารากอน

แบบว่าวันนั้นไปสยามพอดีเลยไปซื้อ

พอจ่ายเงิน

อะเย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

นี่ปุ๊กกลายเป็นบุคคลล้มละลายแห่งปีไปแล้วหรือนี่

เดินถือของหนัก แต่เงินในกระเป๋าทำไมมันเบาหวิวอย่างนี้ละเนี่ย

 วันอาทิตย์ก็ลงมือปฏิบัติการกู้โลก ฮ่าฮ่าฮ่า

ทำบลูเบอร์รี่ชีสพายและมีผู้ให้กำลังใจอยู่ข้างข้างตลอดจนเสร็จไม่ไปไหนเลย

บุคคลยอดเยี่ยมแห่งปี คือ คูเปอร์

เลยได้รัยเกียรติให้ชิมชีสสพายที่ตี(หรือควรจะเรียกว่ากวนดีหว่า)เอง

ฮ่าฮ่าฮ่า คูเปอร์กินอย่างเอร็ดอร่อย

ปุ๊กชิมก็ว่ามันใช้ได้นะ

 

พอทำเสร็จ เศ้ราเลย

เพราะที่บ้านไม่มีใครกล้ากิน

มีแต่บุคคลล้มละลายแห่งปีกะบุคคลยอดเยี่ยมแห่งปีกินกัน 1คนกะอีก1ตัว

แต่แล้วก็มีบุคคลโชดร้ายแห่งปีปรากฏตัวขึ้น

ท่านผู้นี้ได้รับเกียรติให้บลูเบอร์รี่ชีสพายไปกิน 1 ถาด

รักาสุขภาพด้วยนะเธอ ปุ๊กบอกแล้วนะว่าไม่รับประกันสินค้า ฮ่าฮ่าฮ่า

จบแล้วนะ ไม่ต้องสงสัย ขี้เกียจเขียนต่อ

 

 

ปล.บลูเบอร์รี่ชีสพายที่ทำทั้งสองถาด ทุกคนบอกว่าอร่อยดี อะเจ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ยิ้มหน้าบานเลย (หรือว่าบานอยู่แล้วหว่า อะเจ้ยยยย)

ปล.เดี๋ยวจะลองทำขนมอื่นอีก ใครจะเอาไปลองชิมบ้าง ยกมือขึ้น

 

 

  มีใครคนหนึ่งกำลังจะจากไปจากชีวิตของเราแล้วอะ  คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

เพราะต่างคนต่างก็ต้องมีชีวิตของตัวเอง เศร้าจังเลย

ที่ในช่วงชีวิตของเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว มั้ง

วันนั้นที่ส่งเมลล์ไปแสดงความดีใจกะเค้า ที่ได้เดินทางในไปสู่สิ่งที่เค้าต้องการ

และเราก็รู้สึกสนิทด้วยมากมาก แม้มันจะเป็นช่วงระยะสั้นสั้นที่เราได้คุยกัน

ตอนเช้าของวันนี้เค้าก็ส่งเมลล์ตอบกลับมา

เราอ่านเมลล์นั้นแล้วเราร้องไห้ เราเศร้ามาก

เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเศร้า  ทำไมต้องร้องไห้

แต่ก็รู้สึกว่าตัวเราเองอ่อนไหวต่อเรื่องอย่างนี้อยู่แล้ว  เราไม่ชอบการจากลา

แต่เรื่องจิงที่เป็นอยู่ก็คือ  ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีการจากลา ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกลา

เศร้าไปเลย

แต่ก็ขอบคุณเค้านะที่ทำให้เรารู้สึกสนิทด้วย แกเป็นคนดีจิงจิง สู้เค้านะแก

 

 

 

 

ปล. โชคดีนะแก กับเส้นทางชีวิตใหม่ของแก