กลับมาเขียนบล๊อกอีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เขียนมานานแสนนาน ไม่ว่างที่จะเขียนและแอบขี้เกียจเขียน                   วันนี้ฤกษ์งามยามดี  ว่าง+กลับบ้านเร็ว  เมื่อเราโตขึ้น ก้อมักจะมีอะไรต่างๆผ่านมาในชีวิตมากขึ้น  มีเรื่องต้องคิดมากขึ้น

ต้องทำอะไรมากขึ้น  ไม่ค่อยอยากจะโตเลย  อยากเป็นเด็กจังเลย  อยากย้อนไปตอนเด็กๆ ซักอนุบาล1คงดี กำลังใสๆ

ยังจำวันแรกของการไปโรงเรียนได้เลย  เจอเพื่อนคนแรก จ๋า  ชวนกันวิ่งเล่นวิ่งกลับไปกลับมา สนุกสุดยอด เร็วมากๆ       

และแล้ว "โครม"หัวชนเสา โนไปเลย แต่จ๋ามันไม่เป็นอะไรเลย มันหยุดทันซะอย่างนั้น  เป็นเหตุให้ทุกวันนี้ยังจำเรื่อง

วันแรกของการเข้าโรงเรียนได้เลย ตอนนี้เจอคนเยอะแยะมากมายไม่ได้มีแค่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆที่โรงเรียน  

มีคนมากมายที่ต้องเจอ ทั้งที่เรียกว่าเพื่อน แต่บางคนกลับรู้สึกว่าพวกนั้นแอบแปลกๆ  พี่ๆ  แต่ก้อมีบางคนที่ไม่ได้คุย

เพราะเค้าจะคุยแค่กับน้องที่สวยๆ เรียกได้ว่าถ้านั่งอยู่ตรงนั้น เค้าก้อจะทำเป็นไม่เห็นคุยข้ามหัวไปเลย  แปลกทีเดียว

ไม่ได้อยากจะคุยด้วยหรอกนะ  แต่รูสึกแย่ๆ ไม่ได้โดนคนเดียวนะ มีเพื่อนร่วมชะตากลับเดียวกันด้วย  ไม่ได้คิดไปเอง

ขอระบายหน่อยเหอะ   แต่ก้อไม่ได้มีคนแย่ๆอย่างเดียวนะ มีพี่ๆเพื่อนที่ดีเหมือนกัน  คนที่ทำให้เรารู้สึกดีมากๆเลย

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่เคยนั่งร้องหายด้วยกันที่ค่ายน้องใหม่ จะมีใครรู้ไหมเนี่ยว่ามีคนที่นั่งร้องไห้ที่ค่าย_ _ _ _ _ _

เพราะรู้สึกแปลก+เบื่อๆ  มีเพื่อนที่คุยได้ทุกเรื่องตั้งแต่ตอนม.4 ทั้งที่เรายังไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกันแต่ตอนนี้

อยู่ที่เดียวกันแล้ว เรารู้สึกดีๆกะพวกแกนะ เขิลนะเนี่ย   และก้อมีพี่ๆที่ดีๆที่ช่วยในทุกๆเรื่อง        

        ก้อรู้สึกดีกับที่ใหม่ที่มาอยู่นะ  มันอาจจะคงยังใหม่อยู่ แต่เดี๋ยวคงดีขึ้นกว่านี้