ฮ่าฮ่า เมื่อวานที่หมู่บ้านหม้อแปลงระเบิด ไฟดับ

เลยทำให้รู้ว่า เวลาไม่มีไฟฟ้านี่มันไม่มีอะไรทำจิงจิง

ได้แต่นั่งนั่ง นอนนอน นี่ถ้ามีไฟฟ้านะจะอ่านหนังสือเรียนแล้ว(โกหกหน้าด้านด้านเลย)

นั่งอยู่ข้างล่างได้แป๊บนึง ไม่มีไรทำเลยขึ้นไปนอนเล่นดีกว่า

นอนไปนอนมาหลับจิงซะงั้น ปุ๊กนี่เลี้ยงง่ายจิงจิง มีใครอยากรับเลี้ยงปะ (ช่างกล้า)

ไปตื่นเอาอีกทีตอนห้าทุ่มกว่ากว่า เลยไม่ได้กินข้าวเย็นเลย เป็นวิธีการลดความอ้วนอย่างหนึ่ง

ที่จิงตื่นมาก็หิวนะ แต่ไม่กล้ากินอะ กลัวจะอ้วนไปกว่านี้ เลยไปนอนต่อ

และแล้วด้วยความที่เป็นคนนอนง่าย ก็เลยไปนอน หลับสบาย ตื่นมาอีกทีตอนเช้า ฮ่าฮ่า

นี่ถ้าไฟไม่ดับนอนไม่ได้เลยนะเนี่ย (จิงปะเนี่ยยยยยยยยยยย)

สรุป ไม่มีไฟฟ้า เลยผอม แบ๊วววววววว

 

ปล.จะเปิดเทอมแล้ว ไม่อยากเปิดเลย ขี้เกียจจัง  

ค่ายนี้คือสัตวแพทย์ก็จบลงไปแล้ว 
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นมากมาย ในเวลาเพียงไม่กี่วันที่ได้ไปอยู่
อ่อนแอหลายหลายครั้ง เกือบร้องไห้หลายหลายรอบ และในมี่สุดก็ร้องไห้ไปหลายรอบ กรรม!
พยายามแล้วนะแต่แบบว่ามันไม่ไหวจิงๆ เฮ้อออออ
แต่ก้ขอบคุณนะ มันทำให้เราได้รู้จักคนหลายคนมากขึ้น ว่าคนเรามันไม่ได้เป้นไปตามที่เราหวังไว้หรอก
บางครั้งเราอาจจะคิดว่ารุจักใครบางคน แต่ที่จิงเราไม่รู้จักเค้าเลย หรือรู้น้อยมาก
บางคนทำให้เรารู้ว่าเราต้องเข้มแข็ง คงรอให้เค้าช่วยอย่างเดียวไม่ได้หรอก เราต้องยืนได้ด้วยตัวเอง
บางคนรู้ตัวแต่ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้น ไม่คิดจะแก้ไข
ปุ๊กรู้แล้วแหละ ว่าอะไรเป็นอะไร แล้วก็คงจะถอยมาก้าวนึง

 

 

แต่ก็มีสิ่งดีดีเกิดขึ้นมากมายเหมือนกัน มีคนที่คอยอยู่ข้างเราเสมอ คอยเป็นเดือดเป็นร้อนแทน คอยให้กำลังใจ คอยให้คำปรึกษา สร้างความสนุกสนาน มากมายจิงจิงเขียนคงไม่หมด

ขอบคุณพี่พี่และเพื่อนเพื่อนบางคนที่ช่วยทำให้รู้สึกดีดี ช่วยเหลือในเรื่องต่างๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่น
ขอบคุณออน เหมี่ยว เรารักแกสองคน
ขอบคุณพี่บิ๊ก พี่สิน สำหรับจดหมายนั้น ปุ๊กหาเจอนะแต่บางครั้งมันก้หายไปบ้างอะตามสถานการณ์
ขอบคุณหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ คนเราเติบโตขึ้นหลังจากผ่านพ้นมันมา

 

และก็ขอโทดจิงจิงสำหรับสิ่งที่ปุ๊กทำไม่ดีอะไรไว้ ขอโทดนะค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สอบแล้ววันนี้ ในส่วนของช่องท้อง เชิงกราน และขาหลัง ถามใครใครก็บอกว่ายาก

ก็พอจะรู้อยู่บ้าง ตั้งแต่ทำ lab แล้ว ไม่ค่อยได้ทำ เพราะปุ๊กเป็นฝ่ายสัน(ดาน)ทะนาการ

แบบว่าเรื่อยเรื่อย พอวันเสาร์อาทิตย์ที่แล้วมาทวน lab ก้ย่ำแย่ไม่รู้เรื่อง

วันนี้สอบ สอบเสร็จ จะตายเอา ใครก็ได้เอาปืนมายิงนู๋ทิ้งเถอะค่ะ

ยากอะไรปานนี้ ตอบไม่ได้เลย  อะไรที่รู้ก้เขียนผิด สะกดผิด (ทีรู้อะส่วนน้อย คะแนนยิ่งน้อยไปใหญ่)

ไหนจะวันศุกร์ ต้องสอบ histo อีก ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย อุตสาห์เอาเวลาทั้งหมดไปให้ anatomy แล้วนะ

ยังไงก้ทำไม่ได้ เสียใจจัง ยากอย่างนี้จะไปทำได้ไหมเนี่ย

อาจารย์ไม่ปราณีนู๋ปุ๊กเลยนะค่ะ  และก็จะเป็นไปตามปกติ คือมีชีวิตใต้มีนอีกตามเคย แต่ขอร้องได้โปรดอย่ามิน

ชีวิตใต้มีนนี้มันไม่ดีเอาเลย เบื่อจิงจิง

 

 

ปล.โปรดไว้อาลัยให้แก่การสอบ ช่องท้อง เชิงกราน และขาหลัง โปรดสงบนิ่ง

วันนี้รู้สึกว่าอ่อนแอทางจิตใจมากมาก

ไม่รู้ว่าทำไมถึงกลับมาอ่อนแอทางจิตใจอีกครั้ง

ตอนเช้าเช้ายังดีอยู่เลย แต่พอตอนบ่ายบ่ายมันก็เริ่มอ่อนแอ

พอเย็นเย็นอ่อนแอมากถึงขีดสุด ร้องไห้ไปหนึ่งที นั่งอยู่เฉยเฉยคิดไปคิดมาน้ำตามันก็ไหล

อาจเพราะมันมีเรื่องหลายเรื่องมารุมเร้า

ตอนนีไม่อยากอ่อ่นแอเลย แต่ก็ทำไม่ได้ เบื่อเนอะ

 

ปล. จบแล้วแค่บ่นบ่น

 

 

 

วันนี้ได้หยุดกีฬามหาวิทยาลัยโลก เย้เย้ดีใจ

นอนอยู่บ้านสบายใจเลยมาอัพสเปซแบบเรื่องที่เป็นกะปุ๊กลุ๊ก

เอาแต่ใจตัวเอง แบบว่าไม่ยอมใครบ้างเป็นครั้งคราว

หัวแข็งในบางเรื่อง (อันนี้อุ้มบอกว่าจริง)

ดูเหมือนจะไม่ค่อยคิดอะไร แต่ทีจิงคิดนะ คิดมากด้วยบางที จนบางเรื่องเป็นเดือนแล้วปุ๊กก็ยังไม่เลิกคิด (อันนี้ชมพู่บอกว่าจิง)

พูดจาไม่รู้เรื่อง (เรื่องนี้ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกัน)

ขี้งอน

เวลาโกรธใคร จะไม่อยากมองหน้าคนนั้นเลย และถึงปุ๊กจะผิดก็จะไม่ไปง้อในบางคน แต่ถ้ามาง้อปุ๊กก็จะหายโกรธนะ

ชอบพูดเรื่องซ้ำซ้ำ (อันนี้น้ำหวานบอกมา)

อยากทำในบางเรื่อง แต่ก้ไม่กล้า (เป็นแบบนี้หลายครั้งแล้ว)

หวงของและหวงคน

ชอบทำตัวไร้สาระอะ ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเลย (ตอนนี้กำลังเสียใจกะเรื่องนี้มากมาก)

ชอบเรื่อยเปื่อยไปวันวัน ขี้เกียจนั่นเอง

 

 

อัพมุข ตามคำร้องของของหลายหลายคน

กรีน เยลโล่

คนเม็กซิโกตอบว่า ป่าวป่าว ผมเป็งคนอเมริกา จิงจิงกับ

ตำรวจจึงตอบว่า ถ้าเป็นคนอเมริกาจิง ต้องแต่งประโยคระหว่างกรีนกะเยลโล่ได้

คนเม็กซิโกจิงตอบว่า ไม่มีปังหากับ ตั้งใจฟังนะกับ

กรี๊นนนน กรี๊นนนน เยลโล่ สบายดีไหม (จบ)

 

ปล.ม่เข้าใจก็มาถามได้นะ แหะแหะ

 

เมื่อวานดูละครแล้วได้ฟังเพลงปลายฟ้า ชอบจังเลย

 

ปลายฟ้าปลายฟ้า
แค่หลับตาลง คงพบกัน
โอบกอดดวงใจ สายสัมพันธ์
ท่ามกลางความฝัน ของเรา
ดาวน้อยดาวน้อย
โปรดลอยมาลง ตรงหัวใจ
เก็บเกี่ยวความคิด ถึงฉันไป
ให้เธอที่ปลายฟ้าไกล
คิดถึงเพียงเธอ
ในใจฉัน คิดถึง เพียงเธอ
ไม่มีคำใด จะแทน จิตใจ
มากมาย เท่าคำ นี้เลย
ดาวน้อยดาวน้อย
โปรดลอยมาลง ตรงหัวใจ
เก็บเกี่ยวความคิด ถึงฉันไป
ให้เธอที่ปลายฟ้าไกล

คิดถึงเพียงเธอ
ในใจฉัน คิดถึง เพียงเธอ
ไม่มีคำใด จะแทน จิตใจ
มากมาย เท่าคำ นี้เลย
ดาวน้อยดาวน้อย
โปรดลอยมาลง ตรงหัวใจ
เก็บเกี่ยวความคิด ถึงฉันไป
ให้เธอที่ปลายฟ้าไกล
ปลายฟ้า...

 

ปล.2 ........ ความคิดในใจไม่บอกหรอก ฮ่าฮ่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อยู่บ้านแล้วมีความสุข ไม่มีที่ไหนที่สุขเท่าบ้านเรา

ตอนนี้อยู่บ้านแบบสบายใจ  กินกินนอนนอน แบบว่าไร้สาระไปวันวัน

สุขกายสบายใจ ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไรมารบกวนใจ

แต่สิ่งที่ยังไม่บรรลุเฝ้าหมายคือ  การทำขนม เพราะว่าขี้เกียจออกจากบ้านไปซื้อของ

พุ่งนี้คงจะไปได้ทำ เพราะจะออกไปข้างนอกแล้วจะแวะไปซื้อของ

 

ปล. ขี้เกียจอัพแล้ว ปวดหัวกระทันหัน ไปแล้ว บายบาย

เย้เย้ สอบเสร็จแล้ว สัปดาห์นรกแห่งเดือนนี้ เดือนทั้งเดือนมีแต่เรื่อง

แต่วันนี้มีเรื่องขำขำ ตลอดเลย แบบว่าเป็นผู้หญิงไร้สติ

ไปเดินเล่นกะอุ้ม ตอนแรกก็เรื่อยเรือย ไม่ค่อยจะมีเรื่องตื่นเต้น 

แต่พอเดินไปสักแป๊บ ความไร้สติก็เกิดขึ้น ใครจะไปรู้ว่าไปเจอกะทันหัน

เลยทำตัวไปตามปกติ มาคิดดูแล้วก็ขำตัวเองอะ แล้วขนาดเค้าไปแล้วเราก็ยังตั้งสติไม่อยู่

เขิลตัวเองจิงจิง ทำไปได้อะ เค้าก็คงงงที่อยู่ดีดีเราไปทำอะไรแบบนั้น

อุ้มยังบอกเลยว่าเค้างง ฮ่าฮ่า ขำจิงจิง

 

วันนี้จะกลับบ้านแล้ว ดีใจจิงจิงเลยจะได้กลับไปหาพ่อกะแม่ คิดถึงทุกคนที่บ้านเลยอะ

มาอยู่หอตั้งสองอาทิตย์แล้วไม่ได้กลับบ้านเลย เวลาอยู่ไกลบ้าน แล้วมีเรื่องอะไรแย่แย่ มันยิ่งแย่ไปใหญ่เลย

แต่ก็ไม่ได้แย่มาก เพราะว่าแม่กะพ่อมาหาที่หอด้วย ดีใจมากมากเลย ซื้อขนมมาฝากเยอะเยอะเลย

แบบว่าดีใจ รักพ่อกะแม่มากมากเลย และคงจะไม่มีใครรักปุ๊กเท่ากับพ่อกับแม่แล้ว

คงจะต้องไปกลับใช้ชีวิตแบบสงบ ซักพัก เบื่อกะเรื่องบางเรื่องจนเริ่มชินแล้ว

ไม่ต้องเจอกันต้องหลายวัน ดีแล้วจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน

ดีใจอีกทีจะได้กลับบ้านไปทำขนม ดีใจมากมาก

หลังจากไม่ได้ทำมานานแรมปี เวอร์ไปแล้ว แค่ประมาณสองเดือน

เรียนหนักจนไม่มีเวลาทำอะไร ออนมันบอกว่ามัรู้สึกว่าทำให้มันไม่เป็นตัวของตัวเอง

ฮ่าฮ่าฮ่า คนนี้ก็เวอร์เหมือนกัน ออนเลยต้องไประบายหลังสอบด้วยการ shopping

ไปถึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ไปเคาร์เตอร์ shu และก็ระบายด้วยการซื้อ ลิปไปสองแท่ง

หมดเงินไปพันกว่า ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวจิงจิง ฮ่าฮ่า เผาเพื่อน

อัพสเปซไปฟังเพลงไปมีเพลงนึงโดนจังเลย เพลงของแอน

 

เพลงฉันรู้

ฉันพอรู้ เข้าใจแล้ว
ว่ารักที่เคยมีมันจบลงต้องร่ำลา
แค่อยากรู้ อยากเข้าใจ
ว่าสองเรายังคงเป็นเพื่อนกันได้ไหม

อยากเพียงมีคนปรับทุกข์เมื่อไม่มีใคร
อยากเพียงมีคนเข้าใจกันเหมือนที่เคยนะเธอ ได้ไหม

ฉันรู้ ฉันรู้ ว่าเราไม่เหมือนเดิม
ความผูกพันเลือนหายตามเวลา

ฉันรู้ ไม่ขอ รื้อฟื้นที่ผ่านมา
อยากเพียงเก็บไว้ในใจทุกเรื่องราว

ฉันรู้ ฉันรู้ ไม่มีแล้วสองเรา
วันเหล่านั้นเป็นเพียงแค่อดีต

ฉันรู้ เข้าใจ ไม่ขออะไรมากมาย
แต่ขอให้เรายังเป็นเพื่อนที่ดี

ลำบากใจ หรือเปล่าเธอ ถ้าเราพบกันเหมือนแต่ก่อนที่เป็นมา
แค่เสียดาย สิ่งมีค่า ที่สองเราเคยมีไม่อาจลืมมันได้ลง

อยากเพียงเก็บสิ่งดีดีอย่าได้ทิ้งมันเลย
อยากเพียงให้เราได้คุยกันเหมือนที่เคยนะเธอ ได้ไหม

ฉันรู้ ฉันรู้ ว่าเราไม่เหมือนเดิม
ความผูกพันเลือนหายตามเวลา

ฉันรู้ ไม่ขอ รื้อฟื้นที่ผ่านมา
อยากเพียงเก็บไว้ในใจทุกเรื่องราว

ฉันรู้ ฉันรู้ ไม่มีแล้วสองเรา
วันเหล่านั้นเป็นเพียงแค่อดีต

ฉันรู้ เข้าใจ ไม่ขออะไรมากมาย
แต่ขอให้เรายังเป็นเพื่อนที่ดี

 

ปล.วันนี้ยาวหน่อยนะ สู้สู้นะคนอ่าน เป็นกำลังใจให้ ตอนนี้มีสติแล้ว เย้เย้

 

แบบว่าก็ตามชื่อนั้นแหละนะ เบื่อไปหมด ไม่ว่าจะเรื่องเรียน และเรื่องอื่นๆ

เรื่องเรียนนี่เหนื่อยมาก อ่านหนังสือมันเกือบทุกวัน แต่คนอื่นเค้าอ่านกันทุกัน

อ่านไปก็ทำข้อสอบไม่ได้ เสียใจ อ่านแล้วจำไม่ได้ ท้อใจ แต่ก็พอจะทำใจได้บ้างแล้ว

วันนี้สอบ embryo ทำไม่ได้เลยเลยอะ แถมพอสอบ lab อ้าวไหงนู๋ปุ๊กไม่มีข้อ 6กะ7หละ

ข้อ 6กะ7 หายไปไหน (เหมือนช้างกูอยู่ไหนเลย )เงยหน้ามาอีกทีก็ค้นพบว่าเลยมาข้อแปดแล้ว 

แบบว่าแทบเสียสติในห้องสอบ แต่ดีนะเนี่ยแม่สอนมาว่า อย่าตกใจจนเกินงาม

เลยพอตั้งสติได้บ้าง ไหนไหนก้หายไปแล้ว ไม่เอาก็ได้หวะ (ที่จิงไม่รู้จะทำไง เลยตามเลยแล้วกัน)

ทำไปทำมาทำไม่มันซ้ำกันเยอะจัง แต่จะไปแก้ยังไง จำรูปไม่ได้แล้ว ก้ได้แต่ปล่อยเลยตามเลยไปตามระเบียบอีกครั้ง

เบื่อเผื่ออาทิตย์หน้าด้วย สอบทุกวันยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยซักกะตัว แต่ขอมาอัพสเปสระบายก่อนแล้วกัน

 

อีกเรื่องที่ตามรังความเรา เรื่องเดิมเดิมของคนบางคนที่จบกันไป (ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม)

แบบว่าเราก็พอจะเข้าใจแกบ้างมั้ง ที่เราทำตัวไม่ค่อยจะดีกะแกบ้างเป็นบางครั้ง

ไม่ค่อยสนใจแกเท่าที่ควร ปล่อยให้แกรอเรานานนาน ตั้งเกือบครึ่งปีมั้ง

แต่เราว่าเราก้ไม่ได้ปล่อยให้แกแย่มากมากนะ แกไม่เข้าใจเราด้วยมั้ง

เราก้รู้สึกดีดีกะแกเหมือนกัน ไม่งั้นไม่เอาขนมไปให้แกกินหรอก ไม่งั้นไม่ไปดูหนังกะแกหรอก

ไม่งั้นไม่ไปกินข้าวกะแกหรอก ไมงั้นไม่ออกจากบ้านเพื่อไปไหนมาไหนกะแกหรอก ไม่งั้นไม่คุยโทรศัพท์จนดึกดึกกะแกหรอก

แกคงไม่เข้าใจเราจิงจิง เราว่าแกน่าจะรู้ด้วยซ้ำ แต่แกคงจะไม่รู้มั้ง หรือว่าเราเป็นคนเข้าใจยาก

แต่ตอนนี้แกคงจะมีคนที่อยู่กะแกตลอดเวลา แกไม่ต้องรอใครนานนานอีกแล้ว

แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เหมือนกะว่าแกก็มองไม่เห้นเรา เราก็มองไม่เห็นแก

หรือถ้าเห็น เรากะแกก็แกล้งทำเหมือนไม่เห็นกัน แย่เนอะทั้งทั้งที่จะต้องเจอกันทุกวัน

เราเสียใจนะ แต่คงทำอะไรไม่ได้แล้ว คงต้องรอว่าเมื่อไรเรากะแกจะกลับมาคุยกัน กลับมาเป็นเพื่อนกัน

กลับมามองเห็นกันอีก คงจะอีกนาน หรือไม่ก็คงจะไม่มีอีกเลย

แต่ขอร้องอะแกอย่ามาทำแบบว่าพอเห็นเรา แล้วก็หันหลังหนี เราว่าแค่ไม่เห็นกันก้รู้สึกแย่พอแล้วนะ

อย่าถึงกลับต้องมาหันหลังหนีเราหรอก เราไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกะแกแล้วหรอกหนะ เราไม่อยากมองแกแย่ไปกว่าที่เป็นอยู่แล้ว

 

ปลฺ.ชีวิตมีแต่เรื่องวุ่นวุ่น เดี๋ยวบัดหนีไปบวชชีเลย แฮะแฮะ

 

 

เมื่อวันศุกรืที่คณะมีงานเฟรชชี่ไนท์  เป้นคอนเซป สก๊อตตี้ งานนี้ต้องมีลาย

แต่ปุ๊กก้ไม่ได้แต่งตัวหรอกนะ ใส่ชุดนิสิตทำงานหัวปรักหัวปรำ แบบว่าช่วยออนทำงานหาทุนเข้าค่ายน้องใหม่

ต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ แบบว่าวันนั้นเลยเอาดอกกุหลาบมาขายในงาน แต่กว่าจะขายได้ต้องช่วยเด็ดใบ

ผูกโบว์ แบบว่าทำงานจนมือพรุนไปเลย หนามตำมืออะ เจ็บเจ็บ

เสร็จแล้วก็เอาดอกไม่ไปขาย ฮ่าฮ่า มีความสุขอะไปขายดอกไม้พี่คนหนึ่งมา แบบว่าเค้าช่วยทำบุญไปแล้ว

เลยขายไม่ได้ แต่พี่เค้าน่ารักจังปลื้มมากมาย ถึงขั้นหลงรัก ฮ่าฮ่า เวอร์จริงจริง

แบบว่าสเปกมากมาก ขาว ตี๋ อ้วน ปลื้มจัง เพ้อแล้วนะเนี่ย

แบบว่าเพ้อจนลืมคนอื่นไปเลย อยากไปไหนก็ไปเลย ฮ่าฮ่า

ตอนนี้เพ้อถึงขั้นแม็ก  แบบว่าเพื่อนบอกว่าดูเค้าเป้นคนไม่ดีด้วย

แต่ปุ๊กว่าปุ๊กอาจจะชอบคนเลวก้ได้ ฮ่าฮ่า

เพ้อเพ้อ เขียนมานี่มีแต่พี่คนนั้น  ฮ่าฮ่า

 

 

 

ปล.อยากเจอกันอีก  เพ้ออีกแล้ว ฮ่าฮ่า

สอบไบโอเคมแล้วอะ ทำไม่ได้เลย เสียใจจริงจริง

อ่านเท่าไรมันก้ไม่เข้าหัว ทั้งทั้งที่หัวเราออกจะโต เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ทำไมต้องล้อตัวเองเนี่ย  อยู้เฉยเฉยก้มีคนมาแกล้งแล้วอะ โดยยิงจนพรุน

แต่ก้ไม่ได้โกดอะไรหรอกนะ  ขำขำอะ

ตอนนี้ก้ได้หยุดพักบ้างแล้ว แต่ถึงยังไงก็ต้องอ่านหนังสืออยู่ดีอะ

สอบจะอะไรกันหนักหนาค่ะ แบบว่าดูหนังสือที่อ่านสอบไปแล้ว

หนาพอพอกับหนังสือ ม.ปลายเทอมหนึงเลยอะ

ไม่รู้ว่าอ่านไปได้ไง แต่ก้คงได้แต่ปริมาณ เพราะอ่านไปก้ทำข้อสอบไม่ค่อยจะได้

เสียดายจัง วันหนังจะตั้งใจอ่านมากกว่านี้ แน่นอนแน่นอน

เดี๋ยวนี้เพื่อนเราป๊อบใหญ่แล้ว มีหนุ่มหนุ่มมารุมล้อม ไม่ขาดสาย

ไม่ว่าจะเด็กขาดความอบอุ่น ผุ้ใหญ่(บ้าน) ชีวิตมันรุ่งโรจน์เหมือนดวงที่ไปดูมาเลย

สงสัยคงจะลงจากคานก็คราวนี้ละมั้งเพื่อนเรา อะนั่นแน่ ฮ่าฮ่าฮ่า

ส่วนปุ๊กเหมือนเดิม อยู่อย่างนี้อะดีแล้ว(มั้ง) ขำไปวันวัน หาสาระไม่ค่อยจะเจอ

แต่ก็มีความสุขนะ  มีความสุขแบบปุ๊กปุ๊ก 

 

ปล.เริ่มปลง....จบ

 

 

วันนี้สุดสุดไปเลย สอบ anatomy พระเจ้าช่วยด้วยเถอะ ยากโคตรพ่อโคตรแม่ (หยาบคายจัง)

แต่มันยากจิงจิงนะ ตอบไม่ค่อยจะได้ ตอบได้ก็สะกดผิดซะอย่างนั้น ช่างน่าเศร้า

แล้วไหนจะมีเรื่องต่างต่างที่รุมเร้าเข้ามาอีก

คนเราอะนะ เคยถามเราบ้างป่าว  คิดเอาเองอะ

รอเราแป๊บหนึ่งก็ไม่ได้ ถามปุ๊บจะให้ตอบปั๊บเลยหรอ คนมันงงอยู่นินา

แกทำเราเสียใจรู้บ้างป่าวอะ ตอนนี้เลยไม่ได้คุยกันอีกเลย งอนงอน

คนอื่นคงจะคุยดีกว่าเราอะ เรามันงี่เง่า พูดไม่รู้เรื่อง เอาแต่ใจ

นิสัยดี น่าตาดี น่ารัก คุยกะแกรู้เรื่องอะดิ

เซรงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เบื่อมากขี้เกียจอ่านหนังสือแล้ว

วันศุกร์ก็จะสอบอีกวิชา histology

ยังไม่ได้อ่านหนังสือเลย แต่อยากอัพสเปซอะ

ความต้องการชนะความถูกต้องเสมอ ฮ่าฮ่า

ไปอ่าหนังสือแหละ บายบายนะ จะขยันแล้ว ฮ่าฮ่า

 

ปล.แล้วจะมาเขียนใหม่นะ

 อะไรก็ได้ เป็นคำพูดที่ติดปาก ถึงจะคิดยังไงก็ไม่ค่อยจะพูด เวลาใครถามความคิดเห็นอะไร ปุ๊กก้ตอบว่าอะไรก็ได้

จนรู้สึกว่ามันเป็นข้อเสียของตัวเองไปแล้วอะ แบบว่ารู้สึกยังไงไม่ค่อยจะบอกกะคนอื่นไป

แบบว่าเซรงอะ แล้วพอตอบไปแล้ว ชอบเอามานั่งคิด ทำไมไม่ตอบไปวะ

เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ในบางครั้งปุ๊กก็เบื่อตัวเองอะ

เบื่อที่อะไรก็ได้ ยังไงก็ได้ แล้วแต่ ตามใจ

แบบว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้

หรือเพราะเป็นคนเรื่อยเรื่อย ยังไงก็ได้(อีกแล้ว เบื่อคำนี้)

เบื่อมากเลยที่จะตั้งตามใจคนอื่น กลัวคนอื่นจะเสียใจที่เราไม่ตามใจ

แต่พอตามใจคนอื่น เราก็จะลำบากใจ

แต่บางครั้งก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอะ บางครั้งตามใจคนอื่นก็ดีนะ

มันแล้วแต่ช่วงอารมณ์จริงจริง

แต่ปุ๊กไม่ค่อยชอบปฏิเสธใคร กลัวคนอื่นเสียใจ (นางเอกจิงจิง)

ถ้าทำให้ได้ก็จะทำ ไปให้ได้ก็จะไป

เลยกลายเป็นคนอย่างนี้เลย เฮ้ออออออออออ

 

 

 

 

วันศุกร์พี่เปิ้ลแอบขี้เกียจเลยลาพักร้อนอยู่บ้าน 555 เชื้อไม่ทิ้งแถวจิงจิง

แต่แบบว่าพอลาพักร้อนก็ไม่อยากอยู่บ้านซะงั้น อะนะคุณพี่ขา

เลยมาชวนปุ๊กไปแพลทตินั่ม ฮ่าฮ่าฮ่า ไปแน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวนี้แบบว่าขี้เกียจอยู่บ้านเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง

ขอให้ได้ออกจากบ้านเถอะไปหมดแหละ ไม่รอช้าพี่เปิ้ลมาปลุกปุ๊บก็ไปอาบน้ำปั๊บ

พี่เปิ้ลก็นั่งกินข้าวรอ เป็นพี่ที่ดีจังเลย

ตอนไปพี่เปิ้ลขับรถไปส่งแม่ที่ร้านก่อนอะ  มอบโล่ลูกเด่นกะพี่ดีเด่ให้ไปเลย

ไปถึงแพลตทินั่มก็ประมาณเที่ยงอะ

เริ่มเดินกันตั้งแต่ชั้นบนสุดก่อนเลย เดินแบบว่าทุกตารางนิ้ว แรกแรกเดินกันละเอียดยิบ

เล็งของไว้เต็มไปหมด กะว่าเดินไปเรื่อยเรื่อยเดี๋ยวใกล้ใกล้กลับแล้วจะมาซื้อ

ขอดูของก่อน เดินกันจนเมมโมรี่เต็ม 555 แบบว่าถ้าให้เดินกลับไปซื้อก็เดินไม่ถูกแล้วอะ

ของมันเยอะไปหมด เดินไปเดินมาเริ่มเดินไปเรื่อยเรื่อย ไม่ค่อยละเอียดแล้วอะ

แบบว่าเริ่มปวดหัว ของมันเต็มไปหมด แต่ก็สนุกดี เดินไปเดินมาพี่เปิ้ลเริ่มเมื่อย

ด้วยอายุที่มากอยู่ ก็แก่กว่าปุ๊กตั้ง 12 ปี แถมหนีลูกมาเที่ยวกะน้องอีก 555

กรรมเลยตามทัน ที่จิงไม่ช่ายหรอก แบบว่าใส่รองเท้าที่มันมีส้นนิดนึง

ปุ๊กเลยต้องเปลี่ยนรองเท้าด้วย แล้วก็เดินกันต่อ แต่ปุ๊กเดินก็ไม่เมื่อยนะ

พี่เปิ้ลเลยบอกว่า "ปุ๊กแกนี่อึดจิงจิงหวะ "ก็เด็กมันอึดอะ  พ่อเลี้ยงด้วยลำแข้งตลอดอะ  อะล้อเล่น

ก็ไปฝึกเดินทางไกลจากการเดินป่าอะ แค่นี้ชิลชิล แถมในแพลทตินั่มก็เย็นจะตาย

เดินดูของไปเลยเลย ก็เริ่มจะกลุ้มอะตัวเองจิงจิงเลย

แบบว่าเจอของราคาถูก และถูกใจแต่ไม่มี size อะ แบบว่าขนาดที่ใหญ่ที่สุดในร้าน ปุ๊กยังใส่ไม่ได้เลยอะ

ไม่เข้าใจว่าเดี๋ยวนี้คนเราตัวเล็กลง หรือว่า ปุ๊กตัวใหญ่เกินไปหว่า กลุ้มอะ

และก็กลุ้มอีกครั้งเมื่อเจอรองเท้าแตะน่ารักดี หามานานแล้ว  เจ้าของร้านบอกว่าเหลืออยู่สองคู่สุดท้าย

พอลอง อะใส่ไม่ได้อีกแล้ว นี่มันเบอร์ 37 แต่ปุ๊กใส่เบอร์ 38 กรรมจิงจิง

แล้วก็ได้ซื้อของชิ้นแรกในแพลทตินั่ม นั้นก็คือ แต่นแต้นนนนนนนนน

กาลเกงยีนส์ขาสั้น ซื้อตัวเดียวแต่ได้ในราคาส่ง เพราะว่าไปแปะกะเด็กคนนึงเค้าซื้อยีนส์เหมือนกัน

แต่เค้าซื้อสองตัว เลยเอามารวมกัน ได้ราคาส่งทั้งคู่ มีความสุขจังเลย ได้ซื้อของในราคาถูก

แต่ก็มาเศ้ราทีหลัง เพราะซื้อมาก็ยังไม่ได้ใส่ ก็โดนพี่ปุ๋มเอาไปใส่ก่อนเลย

เพราะจะไปเที่ยววันเสาร์พอดี เสียใจนะเนี่ย

อะไรเอ๋ยคนซื้อไม่ได้ใส่ คนใส่ไม่ได้ซื้อ ก็กางเกงของปุ๊กไง เฮอะเฮอะ

พี่ปุ๋มนี่พี่สาวที่แสนดีจิงจิงเลย

พี่เปิ้ลก็ซื้อเสื้อไปสองตัว และซื้อมาฝากพี่ปุ๋มตัวนึง

สงสารไงไม่ได้ไปด้วยกัน มัวแต่ขยันทำงาน พวกเด็กนอกคอก เอานิสัยแม่มาเต็มเต็ม

กลัวอย่างเดียวอะดิ ว่าจะขี้บ่นเหมือนแม่ 555 แต่ไม่ต้องกลัวแล้ว เพราะว่าขี้บ่นเหมือนกันเลย

เศร้าอะ  ตอนนี้มีแม่สองคนในบ้าน  (แม่ค่ะปุ๊กล้อเล่นอะนะ ใครจะกล้าหือกะแม่อะ)

รวมรวมแล้วก็เดินกันไปหกชั่วโมง บ้าไปแล้ว แต่สนุกดี เพราะว่าไปกะพี่เปิ้ลเลยไม่ค่อยเสียตังเลยอะ  ออกให้ตลอด น่ารักเหมือนกันนะเนี่ยพี่เรา

ชอบจังวันหลังไปด้วยกันอีกนะ  ลาพักร้อนบ่อยบ่อยนะ จะรอนะ

พอกลับบ้านก็แวะไปกินมนต์นมสดด้วอะ แบบว่ากินอย่างเยอะ แถมซื้อไปฝากพ่อกะแม่ด้วย

อร่อยจัง ตังค์อยู่ครบ เข้าสโลแกนจิงจิง

กลับถึงบ้านก็เกือบเกือบสองทุ่ม พี่เปิ้ลมาส่งที่บ้านแล้วก็รีบกลับบ้านไปดูแลลูก ฮ่าฮ่าฮ่า

บ้านไกลกันโคตรโคตร  ถัดไปสองซอยเอง

พอกลับถึงบ้านพลังงานหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำไรเลย ได้แต่นอนดูทีวี ยังอุตสาห์อะคนเรา

แต่ก็มีความสุขดี  กะวันทั้งวันที่ไม่ได้อยู่บ้าน เที่ยวตลอดอะนะ

"ปุ๊กเธอช่างเที่ยวจิงจิงนะ ขนาดอายุเท่านี้นะเนี่ย "  คำพูดของพ่อตอนขอไปเที่ยว  ก็ให้มันรู้ซะมั้งลูกใครค่ะ

แต่ก็ให้ไปเที่ยวทุกที ขอบคุณจิงจิงค่ะที่เข้าใจลูกสาวคนนี้ รักครอบครัวที่สุดเลยอะ

 

 

ปล.พี่เปิ้ลจนไปเลยดิเลี้ยงน้องสาวคนนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าลืมนะเรามีนัดไปช๊อปสำเพ็งกันอีก ตอนหยุดพักร้อนครั้งหน้า

ปล.ปุ๋มปิ๋มเธอนี่ไม่ไหวนะเนี่ย ตบกางเกงน้องสาวไปต่อหน้าต่อตา 

 

 

 

เมื่อวานปุ๊กไปสยามกะเหมี่ยวมา  เฮอะเฮอะแบบว่าเหมี่ยวโทรมาชวนตอนบ่ายสองกว่ากว่า

ตอนนั้นกำลังช่วยแม่ขัดพื้น ทำความสะอาดบ้านอยู่เลย

แบบว่าต้องทำงานแลกข้าว ทำงานแลกเงิน

อยู่บ้านเฉยเฉยไม่ได้ ต้องทำงานซะหัวปรักหัวปรำ

เพื่อบางสิ่งบางอย่าง ฮ่าฮ่าฮ่า

พอเหมี่ยวโทรมาแบบว่าบอกว่าคงจะไปถึงประมาณ สองชั่วโมง

เพราะว่าต้องอาบน้ำก่อน แบบว่าตัวเหม็นโคตร

ตอนทำงานแบบว่าเหงื่อออก เพิ่งรูว่าอาบเหงื่อต่างน้ำเป็นไงก็คราวนี้อะ

แต่แบบว่าไปถึงสยามไม่ถึงสองชั่วโมงอะ

ด้วยการอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว

สระผมด้วยนะยังแค่ครึ่งชั่วโมงเอง แบบว่าวันนั้นไม่ได้แต่งหน้าเลยอะ

ขนาดแป้งยังไม่ได้ทาเลย 555 แบบว่าโทรมโคตร

ด้วยความที่กลัวเหมี่ยวจะรอนาน เป็นเพื่อนที่ดีป่าวหละ

ก่อนออกจากบ้านแม่แอบบ่นด้วยอะ ว่า "เช้าเช้าหละไม่โทรมาชวน เย็นเย็นหละโทรมา"

พอไปถึงสยามแบบว่าไปส่งกระจก

พระเจ้าช่วย ไหงหน้าซีดอย่างนั้นหวะ

เลยต้องทาแป้งหน่อยนึง ขอนิดนึงเถอะ

เหมี่ยวบอกว่ามันอยากได้รองเท้ากับกระโปรงสอบ ส่วนปุ๊กกะจะไปซื้อกระโปรงสอบกะเสื้อนิสิตใหม่อะ

เพราะว่าเสื้อตัวเก่าใส่ไม่ได้แล้วอะ อ้วนขึ้นจนเสื้อมันจะระเบิดเวลาใส่อะ

เศ้ราอะเสียดายเงิน เอาเงินไปเที่ยวดีกว่าอะ

แต่ระหว่างเหมี่ยวเดินดูรองเท้า ปุ๊กก็ใช้เงินไปแล้วอะ

เงินหมดไปกะของกินเป็นจำนวนมาก เฮออออออออออออะ

โดยรวมแล้วเงินหมดกะค่าของกินเท่าเท่ากะค่าซื้อเสื้อผ้าเลยอะ

กลุ้มนะเนี่ย  ใครมีวิธีช่วยบอกหน่อยดิว่าทำยังไงถึงจะกินไม่เยอะ

จะได้ผอมผอมและมีเงินเหลือเก็บ

จะมีวันนั้นไหมอะ

 

 

 

ปล. คิดถึงเพื่อนเพื่อนทุกคนนะ  รักนะจุ๊บจุ๊บ

สงกรานต์ปีนี้ทำไมมันน่าเบื่อจังเลย  แบบว่าเหงาเหงายังไงม่รู้

ไม่มีอะไรทำเลย ขนาดเพิ่งจะผ่านไปวันแรกนะเนี่ย

แบบว่าอยู่บ้าน แล้วก้แห้งคาบ้านไปตามระเบียบ

เบื่ออะไรเช่นนี้

วันแรกผ่านไป เวลาก็เดินไปเรื่อยเรื่อย

ปุ๊กก็เหี่ยวไปเรื่อยเรื่อย

แต่สิ่งนึงที่สงกรานต์ทำให้ประหลาดใจคือ

เนทเร็วหวะ สงสัยคงจะไม่มีใครเล่นเท่าไร

เค้าคงไปเที่ยวกันหมด มีความสุขกันถ้วนหน้า

วันนี้ดูอัพอะไรไร้สาระ อัพถึงความน่าเบื่อ เพราะไม่มีอะไรจะทำ

แบบว่าถ้าร้านขายของทำเค้กเปิดสงกรานคงจะไปซื้อของมาทำขนมแล้วอะ

แต่มันดันปิดช่วงสงกรานต์ซะนี่ เซรงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงอะ

เลยตั้งใจว่าถ้าหลังสงกรานต์เมื่อไรจะทะขนมแน่นอน

มีเมนูที่จะทำแล้วด้วยอะ

นั่นก็คือ ไวท์ช๊อคโอรีโอมูสเค้ก ชื่อดูไฮโซดี แต่วิธีทำง่ายอะ

ทำเสร็จแล้วมีคนจองจะกินเพียบ ดีใจหวะ ฮ่าฮ่าฮ่า

รับรองคนกินตายเกลี้ยง สะใจจัง

 

 

ปล.ไม่รับประกันคุณภาพสินค้าอีกตามเคย ฮ่าฮ่าฮ่า

 

 

อะเจ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ในที่สุดวิญญาณแม่ศรีเรือนก็เริ่มเข้าสิงปุ๊กซักกะที

ฮ่าฮ่าฮ่า อึ้ง ทึ้งเสี่ยวไปเลยดิ

หลังจากที่เริ่มอยากทำขนม ในที่สุดก็ได้ทำแล้ว

ขนมชิ้นแรกที่ทำ แต่นแตนแต๊น

 

บลูเบอร์รี่ชีสพาย

 ได้ฤกษ์ไปซื้อของวันเสาร์ที่แล้ว

ซื้อของทำบลูเบอร์รี่ชีสพายที่พารากอน

แบบว่าวันนั้นไปสยามพอดีเลยไปซื้อ

พอจ่ายเงิน

อะเย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

นี่ปุ๊กกลายเป็นบุคคลล้มละลายแห่งปีไปแล้วหรือนี่

เดินถือของหนัก แต่เงินในกระเป๋าทำไมมันเบาหวิวอย่างนี้ละเนี่ย

 วันอาทิตย์ก็ลงมือปฏิบัติการกู้โลก ฮ่าฮ่าฮ่า

ทำบลูเบอร์รี่ชีสพายและมีผู้ให้กำลังใจอยู่ข้างข้างตลอดจนเสร็จไม่ไปไหนเลย

บุคคลยอดเยี่ยมแห่งปี คือ คูเปอร์

เลยได้รัยเกียรติให้ชิมชีสสพายที่ตี(หรือควรจะเรียกว่ากวนดีหว่า)เอง

ฮ่าฮ่าฮ่า คูเปอร์กินอย่างเอร็ดอร่อย

ปุ๊กชิมก็ว่ามันใช้ได้นะ

 

พอทำเสร็จ เศ้ราเลย

เพราะที่บ้านไม่มีใครกล้ากิน

มีแต่บุคคลล้มละลายแห่งปีกะบุคคลยอดเยี่ยมแห่งปีกินกัน 1คนกะอีก1ตัว

แต่แล้วก็มีบุคคลโชดร้ายแห่งปีปรากฏตัวขึ้น

ท่านผู้นี้ได้รับเกียรติให้บลูเบอร์รี่ชีสพายไปกิน 1 ถาด

รักาสุขภาพด้วยนะเธอ ปุ๊กบอกแล้วนะว่าไม่รับประกันสินค้า ฮ่าฮ่าฮ่า

จบแล้วนะ ไม่ต้องสงสัย ขี้เกียจเขียนต่อ

 

 

ปล.บลูเบอร์รี่ชีสพายที่ทำทั้งสองถาด ทุกคนบอกว่าอร่อยดี อะเจ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ยิ้มหน้าบานเลย (หรือว่าบานอยู่แล้วหว่า อะเจ้ยยยย)

ปล.เดี๋ยวจะลองทำขนมอื่นอีก ใครจะเอาไปลองชิมบ้าง ยกมือขึ้น

 

 

  มีใครคนหนึ่งกำลังจะจากไปจากชีวิตของเราแล้วอะ  คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

เพราะต่างคนต่างก็ต้องมีชีวิตของตัวเอง เศร้าจังเลย

ที่ในช่วงชีวิตของเราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว มั้ง

วันนั้นที่ส่งเมลล์ไปแสดงความดีใจกะเค้า ที่ได้เดินทางในไปสู่สิ่งที่เค้าต้องการ

และเราก็รู้สึกสนิทด้วยมากมาก แม้มันจะเป็นช่วงระยะสั้นสั้นที่เราได้คุยกัน

ตอนเช้าของวันนี้เค้าก็ส่งเมลล์ตอบกลับมา

เราอ่านเมลล์นั้นแล้วเราร้องไห้ เราเศร้ามาก

เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงเศร้า  ทำไมต้องร้องไห้

แต่ก็รู้สึกว่าตัวเราเองอ่อนไหวต่อเรื่องอย่างนี้อยู่แล้ว  เราไม่ชอบการจากลา

แต่เรื่องจิงที่เป็นอยู่ก็คือ  ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีการจากลา ไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกลา

เศร้าไปเลย

แต่ก็ขอบคุณเค้านะที่ทำให้เรารู้สึกสนิทด้วย แกเป็นคนดีจิงจิง สู้เค้านะแก

 

 

 

 

ปล. โชคดีนะแก กับเส้นทางชีวิตใหม่ของแก

 

 

  เย้เย้ ในที่สุดปุ๊กก็ปิดเทอมซะที  ดีใจจริงๆเลย(โคตรจะไกลเลย อยู่ตั้งอีสาน จะเล่นเพื่อ) 

หลังจากที่อยู่ในช่วงสอบปลายภาค อ่านหนังสืออย่างขมักเขม้น หลับทุกทุก 5 นาที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงหลับ

แต่ปุ๊กว่าหนังสือมันต้องมีไอสลบแน่ๆเลย แฮะแฮะ

แต่ที่รู้แน่คือว่านอนอ่านหนังสือบนเตียง ก็มันสบายดีนี่น่า แบบว่าขี้เกียจสุดสุด

ช่างมันเถอะเนอะก็ผ่านช่วงเวลาที่แสนโหดมาแล้ว  แต่ก็คงจะต้องเจอต่อปีหน้า

แถมมีรุ่นพี่บอกว่าให้รีบรีบตักตวงความสุขไว้ เพราะปีสองมันโหดมากมากต่างจากปีหนึ่งเยอะนะ 

ก็แบบว่าต้องสอบทุกอาทิตย์ ท่องกระจาย หัวบานกันเลยที่เดียว แต่ว่าหน้าปุ๊กบานอยู่แล้ว (จะเล่นทำไมเนี่ยเรา)

 

ปิอเทอมนี้กะว่าจะไป vet camp ไปเป็นพี่เลี้ยงแฮะแฮะ! หลังจากที่ไปเป็นน้องมาแล้ว 

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรู้สึกดีดีเหมือนกับที่ไปเป็นน้องอะป่าว  ไปคนเดียวในกลุ่มเลย

เหมี่ยวกะออนไม่ไปด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่ว่าปุ๊กยากลองไปดู แต่ก้มีเพื่อนคนอื่นไปด้วยนะ

อุ้ม จิ๋ว น้ำหวาน ที่คุยด้วยได้ ก็สนิทเหมือนกันนะ เลยไม่ได้ไปทริปห้องเลย

ที่ไม่ไปทริปห้องก็ด้วยเหตุผลบางประการอีกเหมือนกัน  แต่ปุ๊กก็บอกเหตุผลไปกะยั้นแล้วนะ

ถ้ามีครั้งหน้าปุ๊กคงจะไป เรื่องมันจบไปแล้วแหละยั้น 

 

ปิดเทอมนี้ปุ๊กตั้งใจจะหัดทำขนมด้วย  อิอิ หัดเป็นแม่ศรีเรือนกะเค้าซะหน่อย

แบบว่าตั้งใจจะลองทำดู แต่ไม่รู้ว่าจะรอดรึป่าว แม่ก็ช่างให้กำลังใจ

"ปุ๊กซื้อเค้ากินจะดีกว่าไหม  ทำแล้วเดี๋ยวมันเลอะเทอะ แถมกินไม่ได้อีกมันจะเสียดายตัง"

ขอบคุณค่ะแม่ที่บอกว่าจริง ฟังแล้วเศร้า  แต่ก็จะลองทำดู

อุตสาไปถามสูตรขนมมากจากออนมาแล้ว  และก็พบว่าที่บ้านไม่มีอะไรที่ใช้ทำขนมได้เลย

ต้องซื้อใหม่หมดเลย แต่ตั้งใจแล้วต้องทำให้ได้ แต่คงจะทำหลังจากกลับจากvet camp  แล้ว

ไว้ทำแล้วจะเอาไปให้ทุกคนกินนะ เป็นหนูทดลองของปุ๊ก  ปุ๊กว่ามันต้องกินได้แน่นอน

ขอสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองรุ่นที่สอง ว่าทุกคนจะไม่ท้องเสีย

 

ปิดเทอมนี้ออนกะเหมี่ยวก็ไปทำงานกันหมดเลย  ตั้งใจทำงายนะเว้ยยยยยย

จะเป็นกำลังใจให้สาวน้อยทั้งสองคน  ไม่ให้โดนพี่อ้อนโคกสับ สู้เค้านะ

ปิดเทอนี้คงเหงาน่าดู  อยู่บ้านกินกะนอน  แล้วเมือไรปุ๊กจะผอมหละเนี่ย

                                กลุ้มกลุ้ม!

 กิ๊ก นก มันส์ แวว ฝนไว้ว่างว่างไปเที่ยวกันนะแก

คิดถึงพวกแกทุกคนเลย  แบบว่าไม่ได้เจอกันนาน  ตอนนี้เราอ้วนมากมาก ไม่ไหวแล้ว

น้ำหนักขึ้นเยอะแยะ สุดสุดเลย กลุ้มอีกรอบ

 

ปล.เขียนมาเยอะแยะ  ขี้เกียจจะเขียนแล้ว  ไม่ต้องงนะทุกคน เริ่มชินชินกันได้แล้วนะ จุ๊บจุ๊บ

ปล.2. ไว้ว่างๆจะเอารูปที่ไปเที่ยวภูหินร่องกล้ามาลงนะ 

 

 

 

   

 

 

 

 

ไม่เขียนแล้ว  ขี้เกียจเขียนแล้ว

แบบว่าไฟในการเขียนมันหมดไปแล้ว

 พวกแกอย่ามาประชดเรา  ก้อเกือบจะเขียนแล้ว

แต่ว่าเนทมันช้า เลยเขียนไม่ได้

มาโทดเราไม่ได้นะ เนทมันห่วย